Organisaties uit de hele productieketen gebruiken duurzaamheidskeurmerken vooral om risico’s af te dekken en een betrouwbaar imago te ontwikkelen. Vaak ontbreken eisen voor het vaststellen en meten van duurzaamheidsimpact. Consumenten daarentegen willen deze keurmerken gebruiken om een goede keuze te kunnen maken of een bijdrage te leveren aan een duurzamere wereld.

De keurmerken geven echter te weinig informatie over de duurzaamheidsimpact van een product. Dat blijkt uit een onderzoek van het LEI , Food & Biobased Research en Rikilt van Wageningen UR naar 8 duurzaamheidskeurmerken.

Het ministerie van Economische Zaken, Landbouw & Innovatie (EL&I) wil het gebruik van duurzaamheidskeurmerken door marktpartijen en consumenten verbeteren. In opdracht van EL&I deed Wageningen UR onderzoek naar 8 keurmerken: IKB varkens, Milieukeur varkens, PAS2050, Rainforest Alliance, Demeter, EKO, Puur & Eerlijk en Ik kies bewust.

Uit het onderzoek blijkt verder dat meeste keurmerken aandacht aan een beperkt aantal duurzaamheidsonderwerpen besteden. De duurzaamheidsthema's zijn nauwelijks uitgewerkt in meetbare indicatoren, en de meetbaarheid van de duurzaamheidsimpact van een keurmerk wordt beperkt door te algemene duurzaamheidseisen voor milieu en sociale zaken. Het onderzoek kan dan ook niets zeggen over de duurzaamheidsimpact van de onderzochte standaarden.

Ketenpartijen gebruiken keurmerken vaak om risico of marktpositie af te dekken. Consumenten gebruiken keurmerken om zich te identificeren met een gezonder leven of een betere wereld. Bundelen van keurmerken kan op de korte termijn de effectiviteit en de transparantie voor de consument vergroten. Maar bundeling kan de functionaliteit van het keurmerk voor een aantal stakeholders en ketenpartijen aantasten.

Informatie over de milieu-impact van voedselproductie is vaak lastig te vergelijken door verschillen in methodologie en de parameters waarin deze informatie wordt uitgedrukt. Tussen organisaties bestaat ook veel verwarring over de definitie van 'duurzaamheid'. Maar volgens de onderzoekers is het mogelijk een set minimale scores op te stellen voor diverse thema’s waarbij een groot deel van de consument een product als duurzaam zou beschouwen.

Zie voor meer informatie het rapport Inzicht voor de consument in duurzaamheidslabels op de site van het LEI.

bron: LEI - Wageningen UR, 29/11/11